Polska fantastyka według wielu specjalistów przeżywa swój ponowny rozkwit. Po latach socjalizmu, kiedy tworzyli wielcy i nieodżałowani już klasycy tacy jak Stanisław Lem, nastały lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte, w których zadebiutowało wielu młodych twórców, z których jednak prawie nikt nie doczekał się rozwoju kariery, a sama fantastyka stanowiła tylko eksperyment na stale zmieniającym się rynku. Lata posuchy na rynku nie były jednak bezowocne w samym światku fantastycznym. Autorzy, którzy przez lata publikowali swoje opowiadania czy podzielone na części powieści w magazynach fantastycznych na przełomie XX i XXI wieku, dzięki kilku nowopowstałym wydawnictwom mieli okazję pokazać się szerszej publice. I o dziwo – ich książki nierzadko okazywały się sukcesem. Obecnie, na grunt przygotowany przez nich – czyli przez Jacka Piekarę, Andrzeja Pilipiuka, Andrzeja Sapkowskiego czy Jarosława Grzędowicza zaczęli wkraczać młodzi i zdolni autorzy nowego pokolenia. Antologia Nowe idzie ma być zbiorem krótkich prac młodych, obiecujących fantastów, którzy mają ogromny potencjał w dołączeniu do najlepszych twórców gatunku.

Opowiadania w zbiorze prezentują się niezwykle dobrze. Autorzy nie tylko przedstawili różny styl pisarski, lecz pokazali również tematykę często z zupełnie innych „półek”. Andrzej Miszczak i Paweł Majka zaprezentowali typowe science fiction w starym, dobrym stylu. Tomek Kilian i Jakub Małecki popisali się łącząc elementy fantastyki z opowieścią obyczajową. Dawid Juraszek napisał opowieść w stylu fantasy, natomiast Ceazary Zbierzchowki pokazał fantastykę mistyczną. Jewgienij T. Olejniczak wkroczył na grunt fantastyki historycznej, a reszta autorów – Adam Przechrzta, Piotr Rogoża, Joanna Skalska i Robert M. Wegner poruszali się na granicy gatunków. Tak ogromna różnorodność wyszła antologii bardzo na zdrowie. Czytelnik bez problemu przenosi się z jednego świata do drugiego i chłonie chętnie przygody różnych bohaterów.           

Kolejną zaletą jest poważne podejście większości autorów do tematu. W chwili obecnej, kiedy na naszym rynku – po pierwsze – nie pisze się tradycyjnego „kosmicznego” SF, a po drugie – tematyka zwykle jest luźna i humorystyczna, Nowe idzie stanowi spore (aczkolwiek pozytywne) zaskoczenie. Dużą przyjemność niesie czytanie opowiadań na tym poziomie – szczególnie – kiedy weźmie się pod uwagę malutkie doświadczenie autorów. Trudno jest bowiem utrzymać powagę nie mącąc jednak scenariusza w sposób utrudniający lekturę. Wyjątkiem od poważnej tematyki jest Smak apokalipsy Adama Przechrzty, który znajdując się w samym środku zbioru, swoim czysto rozrywkowym charakterem (jednak cecha ta nie idzie kosztem jakości) stanowi niejakie katharsis dla czytelnika.           

Pomimo ciekawej tematyki debiutanci nie wystrzegli się błędów merytorycznych. Jedno z ciekawszych opowiadań Oko cyklonu, mimo bardzo ciekawego rozwoju akcji i ewolucji bohaterów w końcowej fazie przerasta troszkę autora i zdarzenia nie są dobrze zgrane z treścią. Rzyg stanowi ciekawą historię z rozbudowanym światem – o co zwykle w opowiadaniach trudno, jednak brakuje w nim tego „czegoś”, co pobudza wyobraźnię czytelnika do działania. Noc szarańczy natomiast jest potraktowana zbyt skrótowo jak na ilość faktów w niej zawartych (choć ta cecha może dotyczyć kilku innych opowiadań – Oka cyklonu czy Najpiękniejszej opowieści wszystkich czasów).           

Nie oznacza to jednak, że opowiadania są napisane w niepoprawny sposób – nic bardziej mylnego. Widać jednak w nich niewprawną rękę autorów, którzy jednak z czasem zapewne nabiorą doświadczenia, a ich książki będą stanowiły naprawdę porządny kawałek literatury. Szczególnie, że kilku autorów wybija się stylistycznie już w niniejszej antologii. Piotr Rogoża zaskoczył nie tylko nową dla siebie tematyką, lecz również niezwykle dojrzale użytym językiem. Adam Przechrzta również z rozmysłem stworzył historię czysto rozrywkową – i mimo braku większej głębi, czytelnik chciałby zapoznać się z dalszymi losami bohaterów. Również Wyspa Joanny Skalskiej zaofiarowała nam nie tylko ciekawy świat, lecz skomplikowane postaci i dość ciekawą fabułę opisaną w umiejętny sposób.           

Część opowiadań zaskakuje poważnymi wnioskami (Harpunnicy, Więcej niż słowa), inne są tylko zapisem wydarzeń (Smak apokalipsy, Najpiękniejsza historia wszystkich czasów), zaś jeszcze inne (Każdy umiera za siebie) działają na uczucia czytelnika. Ta ogromna różnorodność jest niezaprzeczalną zaletą Nowe idzie.           

Książka zamiast posłowia zawiera zapis dyskusji Rafała Kosika, Łukasza Orbitowskiego oraz Macieja Guzka na temat obecnego stanu polskiej fantastyki oraz samego zbioru. Warto przeczytać, by zauważyć różne podejście autorów do samego procesu tworzenia.           

Całość została wydana w przyjemnej dla oka szacie graficznej, co zachęca do sięgania po książkę. W odróżnieniu od wielu innych tytułów na polskim rynku nie znajdziemy tutaj wielkich akapitów i „rozdmuchanej” do granic możliwości czcionki. Nowe idzie broni się bowiem jakością i nie potrzebuje tego typu środków, by pozyskać sympatię i podziw czytelnika.

Dziękujemy wydawnictwu Powergraph za udostępnienie darmowego egzemplarza do recenzji.

Nowe idzie